Bombeta

Cada cop que veig pampalluguejar una bombeta, sé que ets aquí. Una vegada i una altra, em saludes, em reconfortes, i te'n tornes a anar.
I la llum, brillant com el teu somriure, es petrifica, com un somriure fred i forçat en una fotografia.
Avui, però, te n'has anat, enduen-te amb tu la llum. És una reprovació pels meus mals pensaments? Però què vols que pensi?, si em deixa, m'apago. Com la bombeta. Com tu. Com els somriures no correspostos.
Què vols que pensi? Que m'estima? Com vols que no ho dubti, si cada cop que el miro als ulls hi veig pinzellades de tristesa?, si cada somriure que li envio mor sense trobar cap mena de resposta?
L'estimo, ho saps, millor que ningú. Ets aquí sempre que el penso. Veus i sents tots els meus records, els meus pensaments. Estàs present en els moments més importants de la meva vida, i saps que són amb ell.
I ell, ho sap? O ho dubta? No em veu somriure sense voler quan sóc amb ell? No em veu patir quan el veig malament? No sent com aquest sentiment arrela en mi inevitablement?
Tinc tanta por... Si se n'anés, si hagués de tal·lar aquest arbre que ara creix amb tanta pressa, sé del cert que ja no en quedaria res, de mi.
Res, res de res. Només arrels i soca. Matèria en descomposició.

Temps perdut

Hauria d'estudiar, però només sóc capaç de perdre el temps. Si es fessin concursos de perdre temps, m'enduria algun premi...
Em fa mal la panxa, estic marejada... Si es fessin concursos de cuentistes, vagues i hipocondríaques, seria un maleït fenómeno.

Odio.

Buh, quina saturació.
Odio-Nach Scratch.
Nada lo define mejor.

Dèbil.

No trobo les paraules, vull treure-ho tot fora però no hi ha paraules... Em falta alguna cosa, alguna cosa que necessito, però que no sé que és. I és terrible, està acabant amb els meus nervis. Sóc una persona dèbil. Com un castell de cartes, ballo en l'aire i caic, i caic. Desequilibrada. Em falta pau, equilibri, calma, serenitat, voluntat i... tu?

Un par de redacciones sobre el amor.

Les acabo de trobar...
Aquí les indicacions eren: que parli de l'amor, que sigui original. N'hi havia de molt divertides.



La gran tortilla del amor


Cuando te enamoras, tu mente está tan revuelta que parece un huevo batido. Y si te corresponden, sientes como si te tiraran a la paella, primero vértigo y luego un calor reconfortante.
Yo defiendo la teoría que las relaciones son como una tortilla, si estás impaciente por comértela y no esperas el tiempo suficiente, te queda cruda, la cosa no cuaja bien y a la mínima se rompe; y si esperas demasiado... Se quema.
Por no hablar de los empachos, si te tiras una semana entera cenando tortilla al final ya no te sabe tan buena. Lo mismo pasa con la pareja, es fácil empacharse... Hay que vigilar con eso. ¡Y ni me nombréis las cursiladas! Eso es comparable a comerse la tortilla con los dedos: desde fuera resulta asqueroso.
Y cuando finalmente llega el temido desamor, ¿qué? Nos sentimos mareados y batidos, fritos, refritos, y vueltos a freír, aplastados, quemados, requemados y vueltos a quemar.
El amor nos atortilla.


I aquí... que fos un poema. Però la rima i jo, jo i la rima... Són uns versos blancs perfectes, amb un esquema mètric d'allò més elaborat. Però "ni con ésas"...


Maldito amor.


Tentación en mi bolsillo.
En el frío tacto que me quema a través de la ropa.
Tentación en cada una de las células de mi cuerpo que están en contacto con sus ondas cancerígenas.

Urgencia en estas yemas,
que buscan desquiciadas tu numero para marcar.
En mi mente, enfermiza y despierta, que busca en los acontecimientos excusas para poderte llamar.

Nostalgia en mis recuerdos.
En esas tardes interminables, y en esos besos.
Nostalgia en el eco de tu risa que aún retumba en mi cabeza, en el bailoteo de tus pestañas...

Te amo, maldita sea.
Y mientras lo escribo sé que ya es tarde para eso.



Vale, ara aprofito l'avinentesa per felicitar novament al Sergio:
SERGIO, MACHOTE, AHORA ENTIENDO PORQUE HAS ESTADO TAN DESAPARECIDO ESTOS DÍAS, NO SABÍA QUE YA FUERA OFICIAL :)

Bocadillo de atún.

Pim, pam, pum. Tot és tan repentí. Avui no sé que faré demà, demà no sabré que faré després... Vull fer tantes coses... Però sé que no tindré temps de fer-les totes. He d'entrenar com a bon cerdito que sóc, he de cuidar la gata del Gottschi a l'agost, he de convidar gent a Llançà, he d'anar a algún poble bufó, he d'anar a Mazarrón o recollir al Sergio i al Kevin a casa meva... Però també vull fer japonés, estalviar per comprar-me la càmera, passar temps amb la gent que em fa feliç, veure a la Lena recuperant-se... I sé que començaré el curs que ve amb la sensació de que m'ha faltat estiu, un altre cop, i no tindré el cap per a estudiar. Només de pensar-ho ja em fa por. I d'aquí res, em fugo :)



SERGIO, ENHORABUENA POR TU 8,02 :O
Eres un campeón. Espero, de todo corazón, que puedas ir a Madriz (yeah!).

Agradecimiento

Gracias a Sergio por llamarme hoy, gracias también por leer siempre lo que cuelgo, eres un solecico ladrador :)
Gracias a Kevin por estar tambien ahí.
Gracias a todas las personas que sé que no van a leer esto (Anton, Clàudia, Dani, gente de remo, mis personitas...) pero que me alegran los días.
Gracias a todos, de verdad.

Amistad

Para que veáis... Ésto es mi redacción para el examen de castellano. Hecha pim, pam, con lo primero que me vino a la cabeza.
Sí, vosotros, no os sonrojéis :)


¿Qué es la amistad? ¿Cariño, fidelidad, es estar ahí cuando haces falta? ¿Es comprender y aceptar al otro? ¿Es alegrarte de sus alegrías, entristecerte por sus penas? ¿Es amor?
La amistad, ¿es compromiso? ¿Es acaso compartir? ¿Se siente amistad por un hermano, sentimiento de fraternidad hacia un amigo?
¿Y qué hay de las peleas? ¿Los amigos tienen que estar siempre de acuerdo? ¿Deben ver las cosas igual o, por el contrario, deben verlas diferentes y tienen que intentar compartir sus puntos de vista?
¿Son todas las amistades iguales? ¿Hay amistades incompatibles entre ellas? ¿Tenemos algún límite de amigos establecido?
Qué complicada, la amistad, y a la vez qué simple y natural. Emana de nosotros, no lo podemos evitar, somos eternos buscadores de amigos, pero estamos condenados a no comprenderla en esencia. Ay, la amistad, pequeño gran misterio –pequeño gran milagro- de la vida.

Yo tengo un amigo que apenas habla de sí mismo. Si está mal o si está feliz es algo que cuesta un tiempo poder distinguir. Vive lejos y las palabras son lo único que llega, así que, de mi amigo, llega poco. Por eso, los momentos que paso a su lado son tan extraordinarios, porque tengo mucho más de él de lo que acostumbro. Y soy feliz, incluso cuando le veo mal, porque al menos le veo y puedo saberlo.

Yo tengo un amigo que habla siempre de su día, de sus sentimientos, de sus planes de futuro, de sus miedos... Vive lejos y las palabras son lo único que llega, así que, de mi amigo, llega mucho. Por eso no le siento lejos, y cuando le veo después de muchos meses siento como si ayer mismo hubiera estado con él. Y soy feliz, aún cuando me llama deprimido, porque siento que burlamos la distancia física que nos separa.

Mar remogut.

Estic feta un cacau. Et busco, molt, massa; i et trobo més aviat poc. Tinc tal caos mental que ni jo em trobo. On ets? On som? Tot se m'ajunta. Sento que estem ballant sobre la sorra, se'ns enfonsen els peus, perdem l'equilibri... i aquí està la teva mà per ajudar-me a mantenir-me en peu. És estrany, ara ets tu, ara no, com una llum intermitent. La meva seguretat em somriu tímidament i s'amaga, i no sóc capaç de trobar-la més. On ets? Qui ets? Em busques? Ets qui m'agafa la mà per saltar o qui em somriu innocentment amb la mirada? Ets qui sempre em contesta al telèfon, qui sempre em truca o qui mai me l'agafa? Ets tu?
Dec ser jo, que busco massa i demano massa.
Deus ser tu. Segur que ho ets.
Confio que sí.

Palabrotas

Nadan por mi boca, entremezclándose con la saliva. Se fuenden como chocolate en mi paladar, llenan mis papilas con su amargo sabor. Pero yo cierro fuerte los labios, no las voy a dejar escapar, no aún, no hasta que te tenga cerca y a tiro. Pero, cuando esto ocurra, juro permitir que te taladren con su inmenso poder corrosivo.
Oh, sí. No lo dudes.

Adéu siau, trauma.

Rahh, rahh, rahj. Pedalear Paseig de Gràcia abajo, siguiendo la estela que dejan vuestras ruedas entre la masa de gente. Reír, reír, reír. Hablar, contar, confesar. Escuchar, preguntar. Veros saltar a la vez, revivir, una y otra vez, esa sensación irrepetible de que el momento es único y efímero, y bello y hermoso. Y las ganas de vivir, cantar, soñar, volar. Quiero, quiero, quiero... Hacerme un hueco en vuestro mundo. Mundo alegre, simple y fácil. Quiero, quiero, quiero... Que esto siga, que no se acabe, que tenga un futuro, no verle el final. Gracias, gracias, gracias. Sacáis mi yo feliz.

Azul.

Me siento tan azul... Como el cielo limpido, de un azul tranquilo y reposado; como el vasto mar, con toques de nostalgia. No es frío, el color que me llena, sino cálido y suave, como un abrazo, me envuelve y me da seguridad. Y si siento agotarse mi poca paciencia, si la nostalgia gana terreno y empieza a enfriar este sentimiento, me encargo de mezclarlo con el amarillo de la suerte, y pinto con él esperanzas como esmeraldas de plástico que cuelgo de mi cuello.
Es inevitable.
.


Gracias. Te las daría mil veces.

Después de la carrera.

Su pecho subía y bajaba al ritmo de su respiración y, comprimido en esa camiseta del mismo color que sus ojos, imaginaba latir acelerado su corazón. Me gustaban, sobre todo, sus defectos; su nariz de cerdito, rosada por el esfuerzo, sus dientes graciosamente separados que le daban un aire infantil, su frente grande, que realzaba sus bonitos ojos... Pero su cuerpo, pequeño y compacto, despertaba en mí la más sana de las envidias, y el deseo de guardármela en el bolsillo y echar a correr. La hubiera besado. Que bonita se la veía, exhausta después de una larga carrera contrarreloj para no hacernos esperar. La abracé. Y en el contacto de mi piel contra su piel, sentí el suave latido acelerándose.

Cambios

Y, ¿qué más da que las cosas cambien? Así es la vida, así la hacemos nosotros: cambios, cambios, cambios. Constantes, inminentes, revitalizantes. Todo muta.
Y eso no quita que me faltéis.

Una mañana todo era fantástico. Te tenía idolatrada, me sentía eufórica si me decías de quedar para comer... parecía una chiquilla enamorada. Y a los pocos días, todo fue barrido por el desencanto, sin razón alguna, y todo cambió. ¿Qué yo preferiría que no lo hubiera hecho? Pero lo hizo, y no sé hacer nada para remediarlo.

Otra historia, una que empieza en la comisura de tus labios, en tu sonrisa de niño. Pronto me enamoraste, ¡y sigues haciéndolo si te descuidas! Pronto me despertaste las ganas de conocerte mejor, de aprender de ti. Pero... puff! De un día para otro yo perdí interés para ti, y ¿qué es una relación sin un mínimo de ganas? Basura. Pura y dura. La cosa cambió y lo acepté resignada, con una sonrisa en los labios, como a ti te gustaba. ¡Adiós, amor, adiós! Y venga, suma y sigue, que es sólo otro cambio y tampoco es para tanto.

Despedida

-No te vayas, no me dejes... Sin ti no puedo.
-Calla. Que yo me marche no significa que tú vayas a quedarte solo. Podrás con ello, tan sólo ten fe.
-¿Cómo puedes pedirme eso? No puedo tener fe en nada ahora mismo, deberías entenderlo... Si tú te vas...
-¡Y lo hago!, maldita sea, creeme que lo hago... Pero no puedes hundirte en el fango como si nada, no puedo soportar ver como echas a perder así tu vida. Vive, maldito seas, ¡vive! Levántate cada mañana pensando en lo bueno que es que el sol no haya faltado a su cita, mira al cielo de vez en cuando y maravillate con su grandeza. Respira hondo y siente el dulce olor de sus nubes de algodón. Como si fuera un magnífico sueño, sonríe a la gente por la calle, escucha el canto de los pájaros y envidia sus alas. Quiero que seas la estupenda persona que sé que puedes ser. No pares tu vida por mí. Sigue adelante.
-Adelante...
-El futuro te espera.
-¿Un futuro sin ti?
-Un futuro contigo mismo. Descúbrete, ¡apenas te conoces!
-¿Y si no me gusto?
-Siempre puedes cambiar... Pero a mí me gustas, a todos nosotros nos gustas.
-...
-Así que, fuera victimismos, fuera miedos. Sé valiente, enfréntate a ti mismo y podrás tirar adelante. Pase lo que pase, nunca olvides que te quiero. Porque nunca voy a dejar de hacerlo.

Bon dia.

Bon dia, saluden els raigs d'un sol espatarrant. És un nou matí, els cabells escampats sobre el coixí m'acaronen. Em sento en pau, breçolada pels teus braços, atrapada en aquesta gàbia que forma el teu cos. I somric, mentre acarono amb tendresa la dolçor de les teves galtes. Els ulls tancats, la boca entreoberta, el sol juga entre les teves pestanyes i et desperta. Bon dia, somrius.
Bon dia, em crida el despertador. Un dia més de núvols negres i estones fosques.

Esperanza

Hubo un tiempo en el que deseé vivir anclada a mi pasado. Dani había muerto sin saber siquiera que yo le había amado y no parecía existir ningún hombre digno de mi amor, o al menos no tanto como él (ya sabes lo fácil que resulta idealizar a partir de los recuerdos, y lo dura que se hace la monotonía y la incomprensión).
En un momento en el que yo dejé de confiar en la vida que tan brutalmente me había robado al hombre que más bien me quiso, llegaste tú, y no pude evitar sentirme arrastrada hasta el presente de nuevo.
Derrochas vida y amor por los cuatro costados. Tu bondadoso y puro corazón han traído de vuelta la esperanza y la calma. Ya no giran espirales de negrura en mi cabeza, ya no hay pedruscos en el corazón.
Y no es que tu camino haya sido ni sea fácil, pero das, das y das. Nunca te cansas de dar. Das, repartes, regalas, derrochas amor.
Y me elegiste...
La vida me sonríe ampliamente y no podría sentirme más dichosa.
Me comprometo a estar siempre ahí para ti, para conocer esa parte de ti que parece no existir, esa parte dolida y magullada por la vida, ésa que no sueles mostrar; tu parte tristona y llorona, tu parte egoísta. Y me comprometo a amarla.
Y a hacer cuanto pueda para hacerte sonreír.